ഇല്ലായ്മയുടെ അടുക്കളപ്പുരയില്
കടന്നു കൂടിയ മൂഷികന്
മിച്ചം വന്ന കപ്പക്കഷണവും
കരണ്ടു തിര്ക്കുന്നത് പോലെ
നീയെന്റെ ഗ്രാമത്തെ തിന്നു തീര്ക്കുന്നു.
വിശപ്പാറിയ മാര്ജ്ജാരന്
മുന്നില് ചാടിയ ഇരയെ
കൊല്ലാതെ കൊന്ന് രസിക്കും പോലെ
നീയെന്റെ സംസ്ക്കാരത്തെ
ഉന്മൂലനം ചെയ്യുന്നു..
നിന്റെ അണലീദംശമേറ്റ്
മെയ്യാകെ പൊട്ടിയൊലിച്ച്,
വികൃതയായ്, മൃതപ്രായയായ്
എന്റെ ഭാഷ...
നീ നീരുവലിച്ചൂറ്റി
നിര്ദ്ദയം കൊല ചെയ്ത്
ചതുപ്പില് ചവിട്ടിയാഴ്ത്തിയ
എന്റെ പുഴ
ഞാനോ?
ഇപ്പോഴും
നിന്റെ തീണ്ടാരിപ്പുരക്കു മുമ്പില്,
ഭോഗാസക്തനായി,
വാലാട്ടി, റോന്തു ചുറ്റുന്നു
Friday, March 12, 2010
Thursday, March 11, 2010
മഴത്തുള്ളി
കോരിച്ചൊരിയുമാമഴ...
യിലാ കുളിച്ചു നില്ക്കു...
ന്ന ചെടിയിലകള്...
ക്കുമേലറ്റു നില്ക്കു...
മാ മഴത്തുള്ളികള...
റ്റത്തു തൂങ്ങീടവേ...
ഈയിളം വെയില്....
ശോഭിക്കുന്നവ....
ചോദിച്ചിടുമെ...
ന്താണു പ്രണയം .
യുണൈറ്റഡ് ഫ്രൂട്ട് കമ്പനി
പാബ്ലോ നെരൂദയുടെ ‘യുണൈറ്റഡ് ഫ്രൂട്ട് കമ്പനി’ എന്ന കവിതയുടെ ഒരു അരയ്ക്കാല് വിവര്ത്തനം. വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുമ്പ് മരപ്പൊത്ത് എന്ന ബ്ലോഗില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.
ഭൂമിയില് എല്ലാം ഒരുക്കിയിരുന്നു.
പിന്നെ, യഹോവ ലോകത്തെ
കൊക്കൊക്കോള, ആനകോണ്ട, ഫോര്ഡ് …
കമ്പനികള്ക്കായി പകുത്തു കൊടുത്തു.
യുണൈറ്റഡ് ഫ്രൂട്ട് കമ്പനിയ്ക്ക്
അതിലേറ്റം ഇനിപ്പേറിയത്:
എന്റെ ലോകത്തിലെ മധ്യദേശത്തെ തീരം,
അമേരിക്കയുടെ തുടുത്ത അരക്കെട്ട്.
അവരീ ദേശങ്ങളെ -
വെറും വെള്ളരിക്കാപ്പട്ടണങ്ങള് -
ഉറക്കമായ ജഡങ്ങള്ക്കു മുകളിലൂടെ,
ചങ്ങല പൊട്ടിച്ച് കലാപം നടത്തിയ
മഹാ ധീരന്മാര്ക്കു മുകളിലൂടെ,
വീണ്ടും മാമോദീസ മുക്കിയെടുത്തു.
പുതിയ പാവക്കൂത്തുകള് സ്ഥാപിച്ചു.
ഹൃദയത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നിരോധിച്ചു.
പരമാധികാരത്തിന്റെ
കിരീടങ്ങള് വിതരണം ചെയ്തു.
അസൂയയെ അഭിനന്ദിച്ചു.
ഈച്ചകളുടെ ഏകാധിപത്യത്തെ
ക്ഷണിച്ചിരുത്തി:
സഹനത്താല് തലകുനിഞ്ഞ രക്തവും
പഴച്ചാറുമൊട്ടുന്ന ഈച്ചകള് ,
ചുടലമാടങ്ങളിലൂടെ മൂളിപ്പറക്കുന്ന
കുടിച്ചുന്മത്തരായ ഈച്ചകള് ,
അഭ്യാസികളും കൌശലക്കാരുമായവ,
ഏകാധിപത്യത്തിനു പുകള്പെറ്റവ.
ചോരക്കൊതിയന്മാരായ ഈച്ചകളുമായി
വന്നൂ ഫ്രൂട്ട് കമ്പനി.
പാതിമുങ്ങിയ ഞങ്ങളുടെ പറമ്പുകളില് നിന്ന്
തട്ടത്തിലേക്ക് നിധി കൂനകൂട്ടിയിടുമ്പോലെ
കടലില് നങ്കൂരമിട്ട കപ്പലുകളിലേക്ക്
കാപ്പിയും പഴങ്ങളും വാരിക്കൂട്ടി
എപ്പൊഴോ
ഹാര്ബറുകളിലെ മധുരവെള്ളം നിറഞ്ഞ
ചതിക്കുഴികളില് വീണുപോയ
ആദിവാസികളൊന്നാകെ
പുലര്ലമഞ്ഞില് അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
ഒരു ദേഹമുരുളുന്നു.
പേരില്ലാത്ത ഒരു ജഡം.
ഉപയോഗിച്ചുപേക്ഷിച്ച ഒരക്കം.
ചവറ്റുകുട്ടയിലേക്കെറിഞ്ഞ
അഴുകിയ ഒരു പഴക്കുല
പ്രണയഭക്തി
എന്റെ
പ്രണയം
ഒരു
മേഘത്തില് നിന്ന്
കൊച്ചു മഴയായിപ്പെയ്താല്,
ആകാശം നിറയെ
എനിക്ക് വേണ്ടി
മേഘങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുന്നവനാണ്
എന്റെ നാഥന്...
ഒരിക്കല്
ഒരു പ്രളയത്തിന്റെ
മന്ജലില്
അവനെന്നെ
വാരിയെടുത്ത്
കൊണ്ടുപോകും
പ്രണയം
ഒരു
മേഘത്തില് നിന്ന്
കൊച്ചു മഴയായിപ്പെയ്താല്,
ആകാശം നിറയെ
എനിക്ക് വേണ്ടി
മേഘങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുന്നവനാണ്
എന്റെ നാഥന്...
ഒരിക്കല്
ഒരു പ്രളയത്തിന്റെ
മന്ജലില്
അവനെന്നെ
വാരിയെടുത്ത്
കൊണ്ടുപോകും
Tuesday, March 9, 2010
ത്രിശങ്കു
പ്രവാസത്തിന്റെ അഭംഗുരപ്രയാണത്തില് ...
ഇടയ്ക്കെവിടെയോ ചടച്ച ഒരു പകലുറക്കം...
ശരീരപിണ്ഡം കസാലയില് ഉപേക്ഷിച്ചു
ചേതന സ്വപ്നാടനത്തിലെ തൂവല്ക്കനമായി...
അബോധതയില് പൊട്ടിവിടര്ന്ന അപ്പൂപ്പന് താടികള്
ഇളകിയൊട്ടിയത് അങ്ങു ദൂരെ ഓലത്തുമ്പില്
ഉച്ചക്കാറ്റിനു ഗതിവേഗം... നെല്വരികള്ക്കു എളിമ
മുടിയഴിച്ചു വെയില് കായുന്ന കല്പവൃക്ഷങ്ങള്
ഉച്ചിയില് പേന്ചികയുന്ന വയല്ക്കാക്കകള്
അടക്കം പറഞ്ഞുപോകുന്ന കരിമാഷിച്ചാന്തുകള്
തെളിനീരുറവയില് പാദം പൂഴ്ത്തിയിരുന്നപ്പോള്
കണ്ണാടിമീനുകള് കാലടികളെ കിക്കിളിപ്പെടുത്തി
ഉണ്ട്, ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട് എന്റെ തണല് മരം
കലപില മരത്തണലില് എന്നെ മേയാന് വിട്ടു ഞാനും ...
എന്തൊരു സ്വസ്ഥത...
പിന്നെ, ക്ഷണികമായ ആ ദിവാസ്വപ്നം അലിഞ്ഞില്ലതായി...
പിന്നൊരുനാള്...
എന്റെ ശരീരവും ആ തണലു തേടിപ്പോയി...
പക്ഷെ...
ഒറ്റക്കയ്യന് ലോഹപ്പിശാച് എന്റെ അവസാന തുരത്തും ചുരന്നെടുക്കുന്നു..
ചുരത്താത്ത സ്തനങ്ങള് കടഞ്ഞു രുധിരപാനം ചെയ്യുന്നു...
എവിടെയും രക്തം വാര്ന്നു കട്ടപിടിച്ച ചെമപ്പ്...
ഞാന് ദൈവങ്ങളുടെ സ്വന്തം നാട്ടിലാണ്...
മന്ത്രം കാച്ചിയ വര്ണ്ണച്ചരടും , കുരിശുമാലയും,
നിസ്കാരത്തഴമ്പുമുള്ള മനുഷ്യരൂപങ്ങളും ചുറ്റും...
മനുഷ്യത്വം അന്യം നിന്നു പോയിരിക്കുന്നു...
ഒടുവില് എന്റെ തണല് മരം...
അതു കട പുഴകിയിരുന്നു, ദലങ്ങള് കരിഞ്ഞിരുന്നു..
വേരുകള് മുറിഞ്ഞു പോയിരുന്നു... കൂട്ടത്തില് എന്റേയും...
അന്ധകാരത്തില് പരിചിത മുഖങ്ങളെ ഞാന് തേടി...
ഭ്രാന്തന് വേഗത്തില് ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന രൂപങ്ങള്ക്കു നടുവില്
ഞാന് ഇഴയുമ്പോള്...
ഒരു പഴയ പരിചയക്കാരന് വിരല് ചൂണ്ടി...
"എന്നാ തിരിച്ചു പോകുന്നത്?"
ഇടയ്ക്കെവിടെയോ ചടച്ച ഒരു പകലുറക്കം...
ശരീരപിണ്ഡം കസാലയില് ഉപേക്ഷിച്ചു
ചേതന സ്വപ്നാടനത്തിലെ തൂവല്ക്കനമായി...
അബോധതയില് പൊട്ടിവിടര്ന്ന അപ്പൂപ്പന് താടികള്
ഇളകിയൊട്ടിയത് അങ്ങു ദൂരെ ഓലത്തുമ്പില്
ഉച്ചക്കാറ്റിനു ഗതിവേഗം... നെല്വരികള്ക്കു എളിമ
മുടിയഴിച്ചു വെയില് കായുന്ന കല്പവൃക്ഷങ്ങള്
ഉച്ചിയില് പേന്ചികയുന്ന വയല്ക്കാക്കകള്
അടക്കം പറഞ്ഞുപോകുന്ന കരിമാഷിച്ചാന്തുകള്
തെളിനീരുറവയില് പാദം പൂഴ്ത്തിയിരുന്നപ്പോള്
കണ്ണാടിമീനുകള് കാലടികളെ കിക്കിളിപ്പെടുത്തി
ഉണ്ട്, ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട് എന്റെ തണല് മരം
കലപില മരത്തണലില് എന്നെ മേയാന് വിട്ടു ഞാനും ...
എന്തൊരു സ്വസ്ഥത...
പിന്നെ, ക്ഷണികമായ ആ ദിവാസ്വപ്നം അലിഞ്ഞില്ലതായി...
പിന്നൊരുനാള്...
എന്റെ ശരീരവും ആ തണലു തേടിപ്പോയി...
പക്ഷെ...
ഒറ്റക്കയ്യന് ലോഹപ്പിശാച് എന്റെ അവസാന തുരത്തും ചുരന്നെടുക്കുന്നു..
ചുരത്താത്ത സ്തനങ്ങള് കടഞ്ഞു രുധിരപാനം ചെയ്യുന്നു...
എവിടെയും രക്തം വാര്ന്നു കട്ടപിടിച്ച ചെമപ്പ്...
ഞാന് ദൈവങ്ങളുടെ സ്വന്തം നാട്ടിലാണ്...
മന്ത്രം കാച്ചിയ വര്ണ്ണച്ചരടും , കുരിശുമാലയും,
നിസ്കാരത്തഴമ്പുമുള്ള മനുഷ്യരൂപങ്ങളും ചുറ്റും...
മനുഷ്യത്വം അന്യം നിന്നു പോയിരിക്കുന്നു...
ഒടുവില് എന്റെ തണല് മരം...
അതു കട പുഴകിയിരുന്നു, ദലങ്ങള് കരിഞ്ഞിരുന്നു..
വേരുകള് മുറിഞ്ഞു പോയിരുന്നു... കൂട്ടത്തില് എന്റേയും...
അന്ധകാരത്തില് പരിചിത മുഖങ്ങളെ ഞാന് തേടി...
ഭ്രാന്തന് വേഗത്തില് ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന രൂപങ്ങള്ക്കു നടുവില്
ഞാന് ഇഴയുമ്പോള്...
ഒരു പഴയ പരിചയക്കാരന് വിരല് ചൂണ്ടി...
"എന്നാ തിരിച്ചു പോകുന്നത്?"
Sunday, March 7, 2010
സ്നേഹിച്ചു കൊതിത്തീര്ന്നില്ല എനിക്കുനിന്നെ
നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഒര്മ്മകളാല് ...
എന്മിഴികള് കണ്ണുനീര് പൊഴിച്ചിടുബൊള് ...
അറിയുന്നു എന് നെജ്ഞിലെ വേദന എന്നും...
ഒരു ചെറു തേങ്ങലായ് എന്നുമെന്നും.
പാതി തുറന്ന ചില്ലുജാലകത്തില് ....
നിന്നെയും കാത്തു ഞാന് നിന്നിടുബോള് .
അരികിലായ് എന്നെയും തേടി...
ഒരു ചെറു തേങ്ങലായ് നീ എത്തിടുന്നു .
എത്ര ഇണങ്ങിനാം എത്ര പിണങ്ങിനാം ...
എങ്കിലും നിന് താരട്ടിനായ് ഞാന് കാത്തിരുന്നു.
കാലമെത്ര കഴിഞാലും ദൂരങ്ങളിലേക്ക് മറഞ്ഞാലും...
കാണുന്നു നിന്നെ ഞാന് എന് നിനവിലും കനവിലും നിദ്രയില് പൊലും .
നീ എത്ര അകലെയാണെങ്കിലും മനസ്സിന്റെ ഒരുകോണില് ....
ഒരു വിങ്ങലായി നിന് സ്നേഹം മാത്രമാണുള്ളത്.
നിനക്കു ഞാനും എനിക്കു നീയും മാത്രമുളള.....
ഒരു ജീവിതം മാത്രമാണുളളത്.
ഉറങ്ങാന് കഴിയാത്ത രാത്രികളിലും ...
അര്ഥശൂന്യമായ പകലുകളിലും ...
എനിക്കു കൂട്ടായി നിന്റെ സ്നേഹം മാത്രമാണുള്ളത്.
എന് സ്വപ്നങള് നിറയുന്നത് നിന് സ്നേഹത്താല് മാത്രമാണ്.
ദൂരെ അണെങ്കിലും എന്റെ ഹ്രിദയത്തുടുപ്പില് ...
നീ മാത്രമാണ്....
എന് ജീവിതം തന്നെ നിനക്കു വേണ്ടിമാത്രമാണ്....
ജീവന്റെ ജീവനെ നീയെന്നരികില് വരുമേ....
മാറോടണക്കുവാന് നീയെന്നില് വരുമോ.
നീയെന് സ്വന്തമാണെന് പ്രിയസഖി.....
നീയെന് പ്രാണനാണെന് പ്രിയസഖി....
എങ്കിലും പറയുന്നു ഞാനാ നഗ്നസത്യം ...
സ്നേഹിച്ചു കൊതിത്തീര്ന്നില്ല എനിക്കുനിന്നെ.
Saturday, March 6, 2010
വേറിട്ടകാഴ്ചകള്
മഴ,
മുറ്റത്ത് തലത്തല്ലി ചാവുന്ന
ശകുനപ്പിഴ
കാറ്റ്,
ചൊറിമാന്തി
തെറിത്തുപ്പി,
അലഞ്ഞുത്തിരിയും
ഭ്രാന്തിത്തള്ള
വെളിച്ചം
മണ്ണിന്റെ മാംസളതയില്
സൂര്യകാമം തെറിപ്പിച്ച
ചൂട് രേതസ്സ്
ഇരുട്ട്,
അടഞ്ഞ കണ്ണില്
വിളര്ത്തചുണ്ടില്
തണുത്തമെയ്യില്
നിന്റെ നനുത്ത ചുംബനം
മുറ്റത്ത് തലത്തല്ലി ചാവുന്ന
ശകുനപ്പിഴ
കാറ്റ്,
ചൊറിമാന്തി
തെറിത്തുപ്പി,
അലഞ്ഞുത്തിരിയും
ഭ്രാന്തിത്തള്ള
വെളിച്ചം
മണ്ണിന്റെ മാംസളതയില്
സൂര്യകാമം തെറിപ്പിച്ച
ചൂട് രേതസ്സ്
ഇരുട്ട്,
അടഞ്ഞ കണ്ണില്
വിളര്ത്തചുണ്ടില്
തണുത്തമെയ്യില്
നിന്റെ നനുത്ത ചുംബനം
ശാപം
ഞാന് കാണാതിരിക്കാന്
നിനക്കോടാം;എത്ര വേണമെങ്കിലും,
എവിടേക്ക് വേണമെങ്കിലും,
പക്ഷെ എന്നെ ഒളിക്കാനാവില്ല.
എരിയുന്ന കടലാസ് കഷണത്തിനും,
തീനാളങ്ങള്ക്ക് പുറകിലും
നീ എങ്ങനെ ഒളിക്കാന്?
മുപ്പത് വെള്ളിക്കാശിന് ബലത്തില്
ഒരു ഞാണ് കയറിലും,മുട്ടറ്റം-
വെള്ളത്തിലും എങ്ങനെയൊളിക്കാന്?
ഒളിക്കുവാനിനി ബാക്കിയില്ല
നിനക്ക് നിന് നിഴല് പോലും .
ചോദിക്കയരുത് നീയെന് ക്ഷമയെ
എന്തിനു ക്ഷമിക്കണം ഞാനിനി നിനക്കായ്?
വഞ്ചന ചാലിച്ചെഴുതിയ നിന് മിഴിയും
മുഖവുമറിയില്ല ഞാനിനി,
വഞ്ചനാ ക്ലാസ്സുകളൊക്കെയും കഴിഞ്ഞു
അരുത്,പരീക്ഷിക്കയരുതെന് ക്ഷമയെ.
ഇനി നീ,
പാപ ഭാരത്തിന് മുകളിലിഴഞ്ഞു
മരീചിക കണ്ടു ഭ്രമിക്കുക,
നാട്യ ദൈവങ്ങളെ തേടിയലയുക,
അര്ത്ഥമറിയാതെ പ്രാര്ഥിക്കുക;
ആരാലും ഓര്മ്മപ്പെടാതെ
മറഞ്ഞു പോവുക.
നിനക്കോടാം;എത്ര വേണമെങ്കിലും,
എവിടേക്ക് വേണമെങ്കിലും,
പക്ഷെ എന്നെ ഒളിക്കാനാവില്ല.
എരിയുന്ന കടലാസ് കഷണത്തിനും,
തീനാളങ്ങള്ക്ക് പുറകിലും
നീ എങ്ങനെ ഒളിക്കാന്?
മുപ്പത് വെള്ളിക്കാശിന് ബലത്തില്
ഒരു ഞാണ് കയറിലും,മുട്ടറ്റം-
വെള്ളത്തിലും എങ്ങനെയൊളിക്കാന്?
ഒളിക്കുവാനിനി ബാക്കിയില്ല
നിനക്ക് നിന് നിഴല് പോലും .
ചോദിക്കയരുത് നീയെന് ക്ഷമയെ
എന്തിനു ക്ഷമിക്കണം ഞാനിനി നിനക്കായ്?
വഞ്ചന ചാലിച്ചെഴുതിയ നിന് മിഴിയും
മുഖവുമറിയില്ല ഞാനിനി,
വഞ്ചനാ ക്ലാസ്സുകളൊക്കെയും കഴിഞ്ഞു
അരുത്,പരീക്ഷിക്കയരുതെന് ക്ഷമയെ.
ഇനി നീ,
പാപ ഭാരത്തിന് മുകളിലിഴഞ്ഞു
മരീചിക കണ്ടു ഭ്രമിക്കുക,
നാട്യ ദൈവങ്ങളെ തേടിയലയുക,
അര്ത്ഥമറിയാതെ പ്രാര്ഥിക്കുക;
ആരാലും ഓര്മ്മപ്പെടാതെ
മറഞ്ഞു പോവുക.
Friday, March 5, 2010
തീട്ടം
എന്തായിരുന്നു
ഇന്നലെ വരെ
അവന്റെയൊരു
ജാഡ..
തോമാച്ചായന്റെ
ബേക്കറിക്കടയിലെ
ചില്ല് കൂട്ടില്
ഞെളിഞ്ഞിരുന്ന്,
വിശന്നു പൊരിഞ്ഞവനെ
നോക്കി,
പല്ലിളിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴേ
ഞാന് ഓര്ത്തതാ
നിനക്കീ ഗതി വരുമെന്ന് ....
എന്നാലും എന്റെ
ജിലേബീ............!!!
Wednesday, March 3, 2010
ഭയം
ഭയമാണ് മഴയെ, കിനാവിനെ, കാറ്റിലെന്-
പടി കടന്നെതും സുഗന്ധ സ്വപ്നങ്ങളെ.
ഭയമാണ് മയിലിനെ,മഴവില് നിറങ്ങളെ,
പുഴകളില് പെയ്യുന്ന കുളിരുന്ന മഞ്ഞിനെ.
ഭയമാണ് പകലിനെ, പാതിരാക്കാറ്റിനെ,
പല മുഖംമൂടിയില് പരിചയം ഭാവിച്ചു
വിരലില് തോടുന്നോരീ ജീവിതാസക്തിയെ...
ഭയമെനിക്കെന്നെ,
എന് നിഴല് വീണ മണ്ണിനെ...
മറവിയില് വറ്റാത്ത നിന്റെ കണ്ണീരിനെ..
മരണവീടാകുന്നു മാനസം,
പൊള്ളുന്ന
മഴയേറ്റ് വെന്തു പോയ് തൊടികളും തോഴരും.
ഉടയുന്ന കണ്ണടയി-
ലോടുവിലെ കാഴ്ചയായ്
പ്രളയം വരട്ടെയെന് പ്രണയതീരങ്ങളില് .ബി മധു
Tuesday, March 2, 2010
പതുക്കെ ഓടുന്ന മീറ്ററിന്റെ
ഓര്മ്മകള്ക്ക് പിന്നില് നിന്നും
നിലയ്ക്കാത്ത
ഹോണടി...
പച്ച തെളിയുന്നതും കാത്തു
നില്ക്കയാണീ നഗരം
എനിക്ക് പിന്നില്
മുക്രയിട്ടോണ്ട്...
b madhu
സാരോപദേശം
ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒന്നും കാണിച്ചു തരില്ല.
അസൂയ ,കുശുമ്പ് ഒന്നും ഒരിക്കലും അലട്ടില്ല.
ഒന്നിനുവേണ്ടിയും ആരുടെ മുന്നിലും
വിട്ടുവീഴ്ചയോ കാത്തുനില്പ്പോ വേണ്ട.
വാങ്ങാന് കിട്ടും പലതരം...
കണ്ണാടി വാങ്ങുന്നത് വരെയുള്ള നേരം മാത്രമേ
ഒരു ചങ്ങാതിക്ക് വേണ്ടി പാഴാക്കെണ്ടതുള്ളൂ.
Monday, March 1, 2010
വൃദ്ധി
തിരക്കിനിടയില്
കൈവിട്ടതാകാം,
മുഷിഞ്ഞുനാറി
ഈ റോഡരുകില് ;
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട
അപ്പനെപ്പോലെ
നരച്ചും നരകിച്ചും!
പുതുമണവും പേറി
ഏതെങ്കിലുമൊക്കെ
അകത്തളങ്ങളില്
ഒളിച്ചുകളിച്ചിരിക്കും;
എന്റെയോ നിന്റെയോ
പകലുറക്കങ്ങളില്
കല്പവൃക്ഷക്കായകളായി
കൊതിപ്പിച്ചിരിക്കും!
പൂജാരിയുടെ
മടിക്കുത്തിലും
വേശ്യയുടെ
മാര്ക്കയത്തിലും
ചന്ദനത്തിനും
വിയര്പ്പിനുമൊപ്പം
കുതിര്ന്നിട്ടുണ്ടാവാം.
വരണ്ട വയലിലും
വറ്റിയ പാത്രത്തിലും
ഒട്ടിയ വയറിലും
മാസച്ചിട്ടിയിലും
ചെട്ടിയുടെ രസീതിലും
ചെട്ടിച്ചിയുടെ മാനത്തിലും
മകന്റെ ഫീസിലും
കല്യാണത്തീയതിയിലും
പുളിമരത്തിന്റെ
ഉച്റാണിക്കൊമ്പിലും
വൈകിയെത്തി
ക്കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാം.
വെട്ടിപ്പിടിക്കലിനും
വാതുവെക്കലിനും
കെട്ടിപ്പടുക്കലിനും,
കൂട്ടിക്കൊടുത്തുകൊടുത്ത്
ഞെട്ടറ്റുപിരിഞ്ഞ്,
ഒറ്റക്കാവുമ്പോള്
ഒരുവിലയുമില്ലെന്ന്
ബാറിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്കെ-
റിയപ്പെട്ടപ്പോഴെങ്കിലും
നിനക്കു തോന്നിയിരിക്കണം!
മുഷിഞ്ഞുനാറി
ഈ റോഡരുകില് ;
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട
അപ്പനെപ്പോലെ
നരച്ചും നരകിച്ചും,
നൂറുതികയാന്
ചില അടയാളങ്ങള്
ബാക്കിയുള്ളതടക്കം!
ഞാന് നിന്നെയെടുത്ത്
തൊട്ടപ്പുറത്തൊരു
വൃദ്ധസദനത്തിലേക്ക്
എത്തുംവരേക്കെങ്കിലും
മരിക്കരുത്!!
Sunday, February 28, 2010
ക്രൈസിസ്
മറ്റൊരു ഖാണ്ടവ ദാഹത്തിന്
മണി മുഴങ്ങുന്നു
മണല്ക്കാട്ടില് .
ഇന്നലെ
കഴിഞ്ഞതാണ്
ചര്ച്ചകള്
തക്ര്യതിയായി .
ഇന്നിപ്പോള്
ഞാനും ,
കുതികാല് വെട്ടികളും
സഖ്യം ചേര്ന്നു
പൊതു ശത്രുവിനെ
ഭയന്ന്.
നാളെ പേരറിയാം
ആരൊക്കെയെന്നത്.
ഇതിനിടയില്
ഞാനെന്റെ സ്വപ്നത്തെ
തലയിണകീഴില്
തിരുകിവെച്ചുറങ്ങും.
നാളെ സ്വപ്നം
ഉപേക്ഷിച്ചു
പോകുന്നാവേളയില്
നിങ്ങള് വന്നതിനെ
വീതിച്ചെടുത്തു കൊള്ക.
എന്റെ ഭാവി
വിറങ്ങലിച്ച് ,
വിതുമ്പി
തൊഴു കൈയാല്
ഇരിക്കുന്നൂഴവും കാത്താ-
ടേബിളില്....
മണി മുഴങ്ങുന്നു
മണല്ക്കാട്ടില് .
ഇന്നലെ
കഴിഞ്ഞതാണ്
ചര്ച്ചകള്
തക്ര്യതിയായി .
ഇന്നിപ്പോള്
ഞാനും ,
കുതികാല് വെട്ടികളും
സഖ്യം ചേര്ന്നു
പൊതു ശത്രുവിനെ
ഭയന്ന്.
നാളെ പേരറിയാം
ആരൊക്കെയെന്നത്.
ഇതിനിടയില്
ഞാനെന്റെ സ്വപ്നത്തെ
തലയിണകീഴില്
തിരുകിവെച്ചുറങ്ങും.
നാളെ സ്വപ്നം
ഉപേക്ഷിച്ചു
പോകുന്നാവേളയില്
നിങ്ങള് വന്നതിനെ
വീതിച്ചെടുത്തു കൊള്ക.
എന്റെ ഭാവി
വിറങ്ങലിച്ച് ,
വിതുമ്പി
തൊഴു കൈയാല്
ഇരിക്കുന്നൂഴവും കാത്താ-
ടേബിളില്....
Saturday, February 27, 2010
പ്രതീക്ഷയുടെ രീതി
മരത്തണലിലിരിക്കുന്ന
പൂച്ചയുടെ പ്രതീക്ഷയാണ്,
എയര്കണ്ടീഷനിലിരിക്കുന്ന
എന്റെയും പ്രതീക്ഷ..!!
കത്തിയാളുന്ന വെയിലില്
തണല് തേടിയാണ്
പൂച്ചയുടെ ഇരിപ്പ്,
ഇരയെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്..
വില നെല്കണ്ടേതില്ലല്ലോ..!
തണുത്തുറഞ്ഞ മുറിയിലും
ഉള്ളു പതഞ്ഞാണെന്റിരിപ്പ്..!!
കത്തിയാളുന്ന വിലയില്
കാലിടറിയും, ഭയന്നുമാണി-
രയെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതെന്നു മാത്രം..!?
പൂച്ചയെക്കാത്താരുമിരിക്കുന്നില്ല,
എവിടെയും പോകാനുമില്ല,
എപ്പോഴും സ്വതന്ത്രമാണല്ലോ...!
എന്നെയും കാത്താരൊക്കെയോ...!
"എന്നെ"യല്ലെങ്കിലും...!?
എനിക്ക് പോകാനുമുണ്ട്..!
പക്ഷേ...!!
പ്രവാസത്തിന്റെ-
തൊപ്പിയണിഞ്ഞതിനാല്
എനിക്കാരോടും പരിഭവമില്ല,
പരാതിയും...!!
....ജാഫര് മണിമല....
പിണക്കം-ഒന്നാം ക്ലാസ്സ്
എന്തേ ഇന്ന് ഉണ്ണി വരാത്തത് ?
കുട ചൂടി എന്നെയും കൂട്ടി
മുറ്റത്ത് ഇറങ്ങാത്തത് ?
മുറ്റത്തെ മഴവെള്ളപുഴയില് ഇറക്കാത്ത് ?
എന്നാലോചിച്ചു
മേശമേല് ഇരുന്ന
കടലാസ് തോണി
പിണങ്ങിയത്
പുഴയടിത്തട്ടി-
ലുറങ്ങിയ ഉണ്ണി എങ്ങിനെ അറിയാന് !
**********
പിണക്കം-പതിനൊന്നാം ക്ലാസ്സ്
കൈ പിടിച്ചും തോളില് തല ചായ്ച്ചും
മഴ നനഞ്ഞും ഒരുമിച്ച് ഇറങ്ങിയാലും
ആധി തീരുമ്പോള്
ബസ്സ്റ്റോപ്പില് വെച്ച് നീയെന്നെ മറക്കില്ലേ...
അമ്പലം, സ്കൂള് , വായനശാല ,കച്ചേരി പറമ്പ്
എവിടേക്ക് ഒപ്പം വന്നാലും
പല നിറങ്ങളില് മുങ്ങി
കലമ്പിയും കുണുങ്ങിയും
സ്വപ്നങ്ങള് എതിരെ വരുമ്പോള്
നീയെന്നെ മറക്കില്ലേ.....
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു
എന്നോട് പിണങ്ങി
പടിയിറങ്ങിപ്പോയീ
കുടയും സൈക്കിളും.
ബി.മധു
എന്തേ ഇന്ന് ഉണ്ണി വരാത്തത് ?
കുട ചൂടി എന്നെയും കൂട്ടി
മുറ്റത്ത് ഇറങ്ങാത്തത് ?
മുറ്റത്തെ മഴവെള്ളപുഴയില് ഇറക്കാത്ത് ?
എന്നാലോചിച്ചു
മേശമേല് ഇരുന്ന
കടലാസ് തോണി
പിണങ്ങിയത്
പുഴയടിത്തട്ടി-
ലുറങ്ങിയ ഉണ്ണി എങ്ങിനെ അറിയാന് !
**********
പിണക്കം-പതിനൊന്നാം ക്ലാസ്സ്
കൈ പിടിച്ചും തോളില് തല ചായ്ച്ചും
മഴ നനഞ്ഞും ഒരുമിച്ച് ഇറങ്ങിയാലും
ആധി തീരുമ്പോള്
ബസ്സ്റ്റോപ്പില് വെച്ച് നീയെന്നെ മറക്കില്ലേ...
അമ്പലം, സ്കൂള് , വായനശാല ,കച്ചേരി പറമ്പ്
എവിടേക്ക് ഒപ്പം വന്നാലും
പല നിറങ്ങളില് മുങ്ങി
കലമ്പിയും കുണുങ്ങിയും
സ്വപ്നങ്ങള് എതിരെ വരുമ്പോള്
നീയെന്നെ മറക്കില്ലേ.....
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു
എന്നോട് പിണങ്ങി
പടിയിറങ്ങിപ്പോയീ
കുടയും സൈക്കിളും.
ബി.മധു
Friday, February 26, 2010
(ഹേന രാഹുലിന്റെ ബ്ലൊഗിലെ “പലജന്മം” എന്ന കവിത വായിച്ചതില് നിന്നു)
അതെ,
എല്ലാ അടയാളങ്ങളും ക്രുത്യമാണു,
വലത്തേ തോളില് താഴേയ്ക്കു
നീളത്തില് നീലിച്ച മറുക്,
ഇടനെഞ്ചില് ഭാഗ്യക്കല,
അതിമധുരമുള്ള ചുണ്ടുകള്,
ചുടുനീരുറവയുടെ ആലിംഗനങ്ങള്
വാക്കുകളില് തിരിവെളിച്ചങ്ങള്
കണ്ണൂകളില് വിസ്മയങ്ങളുടെ പകര്ന്നാട്ടങ്ങള്
കല്ലും മണ്ണും കടലുപ്പും
കവിമനസ്സിന്റെ തീയും കുളിരും
എല്ലാം, ....
ഇന്നലെയോളം അറിഞ്ഞും നുണഞ്ഞും...
പക്ഷെ...ഇന്നുറക്കമുണര്ന്നപ്പോള്പാതികിടക്ക ശൂന്യമായിരുന്നു.
വാതിലോളം പതിഞ്ഞ കാല്പ്പാടുകളെണ്ണി
സംഖ്യാജ്യൊതിഷം ഗണിച്ചപ്പോള്
മടക്കമില്ലായാത്രയില് അക്കങ്ങള്.
മുഴക്കോലുകളെ അവന് കബളിപ്പിച്ചിരുന്നു,
ചിലപ്പോള് മലപോലെ വലുതായും
ചിലപ്പോള് എലി പോലെ ചെറുതായും
എങ്കിലും ഇതാ എന്റെ ശരീരത്തില്
അവിടവിടെ അവന്റെ പാടുകള്, അടയാളങ്ങള്,
എല്ലാം ചേര്ത്തു ജ്യാമിതിയും ബീജഗണിതവും
കുടഞ്ഞ് ഞാന് വരച്ചെടുക്കാന് പണിപ്പെടുമ്പൊള്
വാതിലിനപ്പുറം പുതുജന്മത്തിന്റെ
വാ കീറിയ കരച്ചില്
(പറക്കാന് ഒരു കൂട്ടു തേടിയ കാറ്റതിനെ മാറോടു ചേര്ത്തിരിക്കും)
അതെ,
എല്ലാ അടയാളങ്ങളും ക്രുത്യമാണു,
വലത്തേ തോളില് താഴേയ്ക്കു
നീളത്തില് നീലിച്ച മറുക്,
ഇടനെഞ്ചില് ഭാഗ്യക്കല,
അതിമധുരമുള്ള ചുണ്ടുകള്,
ചുടുനീരുറവയുടെ ആലിംഗനങ്ങള്
വാക്കുകളില് തിരിവെളിച്ചങ്ങള്
കണ്ണൂകളില് വിസ്മയങ്ങളുടെ പകര്ന്നാട്ടങ്ങള്
കല്ലും മണ്ണും കടലുപ്പും
കവിമനസ്സിന്റെ തീയും കുളിരും
എല്ലാം, ....
ഇന്നലെയോളം അറിഞ്ഞും നുണഞ്ഞും...
പക്ഷെ...ഇന്നുറക്കമുണര്ന്നപ്പോള്പാതികിടക്ക ശൂന്യമായിരുന്നു.
വാതിലോളം പതിഞ്ഞ കാല്പ്പാടുകളെണ്ണി
സംഖ്യാജ്യൊതിഷം ഗണിച്ചപ്പോള്
മടക്കമില്ലായാത്രയില് അക്കങ്ങള്.
മുഴക്കോലുകളെ അവന് കബളിപ്പിച്ചിരുന്നു,
ചിലപ്പോള് മലപോലെ വലുതായും
ചിലപ്പോള് എലി പോലെ ചെറുതായും
എങ്കിലും ഇതാ എന്റെ ശരീരത്തില്
അവിടവിടെ അവന്റെ പാടുകള്, അടയാളങ്ങള്,
എല്ലാം ചേര്ത്തു ജ്യാമിതിയും ബീജഗണിതവും
കുടഞ്ഞ് ഞാന് വരച്ചെടുക്കാന് പണിപ്പെടുമ്പൊള്
വാതിലിനപ്പുറം പുതുജന്മത്തിന്റെ
വാ കീറിയ കരച്ചില്
(പറക്കാന് ഒരു കൂട്ടു തേടിയ കാറ്റതിനെ മാറോടു ചേര്ത്തിരിക്കും)
Thursday, February 25, 2010
oduvil
ഒടുവില്
എനിക്കോര്മയില്ല ,
എന്റെ മനസ്സിന്റെ ചിലന്തിവലകളില്
കുരുങ്ങിപ്പോയ
നിന്റെ ശലഭക്കിനാക്കളെ..
പുറന്തോടുകള് അടര്ത്തും തോറും
ഇല്ലാതാകുന്ന ഉള്ളിയാണ്
നിന്റെ പ്രണയം
രൂക്ഷ ഗന്ധമുള്ള,
എരിവുള്ള,
മറക്കാനെളുപ്പമുള്ള ഒന്ന്.
സന്ധ്യയും സ്വപ്നങ്ങളും
കടലില് കളഞ്ഞ്
അവസാന പ്രണയത്തിന്റെ
നിത്യ ശാന്തിക്കായ്
ബലിയിട്ടു മടങ്ങവേ .....
പിണ്ഡം കൊത്താനെത്തുന്ന
കാക്കകളിലോന്നിനു
നിന്റെ മുഖച്ഛായ...
(2000 തിലെഴുതിയത്)
എനിക്കോര്മയില്ല ,
എന്റെ മനസ്സിന്റെ ചിലന്തിവലകളില്
കുരുങ്ങിപ്പോയ
നിന്റെ ശലഭക്കിനാക്കളെ..
പുറന്തോടുകള് അടര്ത്തും തോറും
ഇല്ലാതാകുന്ന ഉള്ളിയാണ്
നിന്റെ പ്രണയം
രൂക്ഷ ഗന്ധമുള്ള,
എരിവുള്ള,
മറക്കാനെളുപ്പമുള്ള ഒന്ന്.
സന്ധ്യയും സ്വപ്നങ്ങളും
കടലില് കളഞ്ഞ്
അവസാന പ്രണയത്തിന്റെ
നിത്യ ശാന്തിക്കായ്
ബലിയിട്ടു മടങ്ങവേ .....
പിണ്ഡം കൊത്താനെത്തുന്ന
കാക്കകളിലോന്നിനു
നിന്റെ മുഖച്ഛായ...
(2000 തിലെഴുതിയത്)
Wednesday, February 24, 2010
അല്ഷിമര്
ഓര്മയുടെ ഒരു കോണില്
ആണിയടിച്ചതിനാല്
എത്ര അടര്ത്തിയിട്ടും കിട്ടിയില്ല
ആഞ്ഞു വലിച്ചപ്പോള്
ചിന്തയുടെ തകിടും
പൊടിഞ്ഞു വീണു
(വാരാദ്യ മാധ്യമം 2003)
ആണിയടിച്ചതിനാല്
എത്ര അടര്ത്തിയിട്ടും കിട്ടിയില്ല
ആഞ്ഞു വലിച്ചപ്പോള്
ചിന്തയുടെ തകിടും
പൊടിഞ്ഞു വീണു
(വാരാദ്യ മാധ്യമം 2003)
Subscribe to:
Posts (Atom)